| برخیز هان ای جاریه، می در فکن در باطیه | آراسته کن مجلسی، از بلخ تا ارمینیه | |
| آمد خجسته مهرگان، جشن بزرگ خسروان | نارنج و نار و اقحوان، آورد از هر ناحیه | |
| گلنارها: بیرنگها، شاهسپرم: بیچنگها | گلزارها چون گنگها، بستانها چون اودیه | |
| لاله نروید در چمن، بادام نگشاید دهن | نه شبنم آید بر سمن، نه بر شکوفه اندیه | |
| نرگس همی در باغ در، چون صورتی از سیم و زر | وان شاخههای مورد تر چون گیسوی پر غالیه | |
| وان نارها بین ده رده، بر نارون گرد آمده | چون حاجیان گرد آمده در روزگار ترویه | |
| گردی بر آبی بیخته، زر از ترنج انگیخته | خوشه ز تاک آویخته، مانند سعد الاخبیه | |
| شد گونه گونه تاک رز، چون پیرهان رنگرز | اکنونت باید خز و بز گردآوری و اوعیه | |
| بلبل نگوید این زمان، لحن و سرود تازیان | قمری نگرداند زبان، بر شعر ابن طثریه | |
| بلبل چغانه بشکند، ساقی چمانه پرکند | مرغ آشیانه بفکند و اندر شود در زاویه | |
| انگورها بر شاخها، مانندهی چمچاخها | واویجشان چون کاخها، بستانشان چون بادیه | |
| گردان بسان کفچهای، گردن بسان خفچهای | واندر شکمشان بچهای، حسناء مثل الجاریه | |
| بچه نداند از بوو مادر نداند از عدو | آید ببردشان گلو، با اهل بیت و حاشیه | |
| آرد سوی چرخشتشان، وانگه بدرد پستشان | از فرقشان و پشتشان وز رو، ز پی وز ناصیه | |
| چون خانهاشان برکند، خونشان ز تن بپراکند | آرد فرود و افکند، در خسروانی خابیه | |
| محکم کند سرهای خم تا ماه پنجم یا ششم | وانگه بیاید بافدم آنگه بیارد باطیه | |
| خشت از سر خم برکند باده ز خم بیرون کند | وانگه به قمعی افکند در قصعهی مروانیه | |
| چون صبح صادق بردمد، میر مرا او میدهد | جامی به دستش برنهد چون چشمهی معمودیه | |
| گوید: بخور کت نوش باد، این جام می در بامداد | ای از در ملک قباد با تخت و تاج و الویه | |
| ای بختیار راستین مولا امیرالممنین | چون تو نه اندر خانقین چون تو نه در انطاکیه | |
| آن کوادب داند همی، صاحب ترا خواند همی | کالفاظ تو ماند همی، بالفاظهای بادیه | |
| دستت هی بدره کشد، سایل از آن بدره کشد | شاعر همی بدره کشد، پیشت به جای غاشیه | |
| دشمنت را جویندگان، جویند اندر دومکان | در بند و چه در این جهان، در آن جهان در هاویه | |
| خشمت اگر یک دم زدن، جنبش کند بر خویشتن | گردد چو اطلال و دمن دیوار قسطنطانیه | |
| از جد نیکو رای تو، وز همت والای تو | رسواترند اعدای تو از نقشهای الفیه | |
| پیرایهی عالم تویی، فخر بنیآدم تویی | داناتر از رستم تویی در کار جنگ و تعبیه | |
| یار تو خیر و خرمی، چون یارشاعی فاطمی | جفت تو جود و مردمی چون جفت حاتم ماویه | |
| ما را دهی از طبع خوش، ماهان خوش حوران کش | چون داد سالار حبش مر مصطفی را جاریه | |
| روزی بود کاین پادشا بخشد ولایت مر ترا | از حد خط استوا تا غایت افریقیه | |
| بر فرخی و بر بهی، گردد ترا شاهنشهی | این بنده را گرمان دهی، وان بنده را گرمانیه | |
| بسته عدو را دست پس، چون ملحد ملعون خس | کش کرد مهدی در قفس و آویختش در مهدیه | |
| من گفته شعری مشتهر، در تهنیت و اندر ظفر | از «سیف اصدق» راستتر در فتح آن عموریه | |
| چون من ترا مدحت کنم، گویی که خود اعشی منم | از بسکه اندر دامنم از چرخ بارد قافیه | |
| تا لاله و نسرین بود، تا زهره و پروین بود | تا جشن فروردین بود، تا عیدهای اضحیه | |
| عمر تو بادا بیکران، سود تو بادا بیزیان | همواره پای و جاودان، در عز و ناز و عافیه |