| دیشب ای باد صبا گوئی که جائی بودهئی | پای بند چین زلف دلگشائی بودهئی | |
| آشنایانرا ز بوی خویش مست افکندهئی | چون چمن پیرای باغ آشنائی بودهئی | |
| دسته بند سنبل سروی سرائی کشتهئی | خاکروب ساحت بستانسرائی بودهئی | |
| لاجرم پایت نمیآید ز شادی بر زمین | چون ندیم مجلس شادی فزائی بودهئی | |
| نیک بیرون بردهئی راه از شکنج زلف او | چون شبی تا روز در تاریک جائی بودهئی | |
| تا چه مرغی کاشیان جائی همایون جستهئی | گوئیا در سایهی پر همائی بودهئی | |
| از غم یعقوب حالی هیچ یاد آوردهئی | چون همه شب همدم یوسف لقائی بودهئی | |
| هیچ بوئی بردهئی کو در وفا و عهد کیست | تا عبیر آمیز بزم بیوفائی بودهئی | |
| از دل گمگشتهی خواجو نشانی باز ده | چون غبار افشان زلف دلربائی بودهئی |