| خوشا وقتی که از بستانسرائی | برآید نغمهی دستانسرائی | |
| بده ساقی که صوفی را درین راه | نباشد بی می صافی صفائی | |
| اگر زر میزنی در ملک معنی | به از مستی نیابی کیمیائی | |
| سحاب از بی حیائی بین که هر دم | کند با دیدهی ما ماجرائی | |
| چه باشد گر ز عشرتگاه سلطان | بدرویشی رسد بانگ نوائی | |
| درین آرامگه چندانکه بینم | نبینم بیریائی بوریائی | |
| و گر خود نافهی مشک تتارست | نیابم اصل او را بیخطائی | |
| سریر کیقباد و تاج کسری | نیرزد گرد نعلین گدائی | |
| اگر خواهی که خود را بر سر آری | بباید زد بسختی دست و پائی | |
| درین وادی فرو رفتند بسیار | که نشنیدند آواز درائی | |
| ندارم چشم در دریای اندوه | که گیرد دست خواجو آشنائی |