| زهی روی تو صبح شب نشینان | خیالت مونس عزلت گزینان | |
| دهانت آرزوی تنگدستان | میانت نکته باریک بینان | |
| عذارت آفتاب صبح خیزان | جمالت قبلهی خلوت نشینان | |
| بزلف کافرت آوردم ایمان | که اینست اعتقاد پاک دینان | |
| چرا از خرمن حسن تو یک جو | نمیباشد نصیب خوشه چینان | |
| چو این شکر لبان جان میفزایند | خنک آنان که نشکیبند از اینان | |
| برو خواجو و بر خاک درش بین | نشانهای جبین مه جبینان |