| ای لب و گفتار تو کام دل و قوت جان | لعل زمرد نقاب گوهر یاقوت کان | |
| زلف تو هندو نژاد لعل تو کوثر نهاد | هندوی آتش نشین کوثر آتش نشان | |
| چشم گهر پاش من قلزم سیماب ریز | و آه جگر تاب من صرصرآتش فشان | |
| کاکل مشکین تو غالیه برنسترن | سنبل پرچین تو سلسله بر ارغوان | |
| هندوی زلف ترا بر شه خاور کمین | زنگی خال ترا بر طرف چین مکان | |
| شام سحر پوش را کرده ز مه تکیه جای | چشمهی خورشید را بسته ز شب سایبان | |
| روی تو و خط سبز آینهی چین و زنگ | لعل تو و خال لب طوطی و هندوستان | |
| موی میانت که آن یک سر مو بیش نیست | نیست تو گوئی از او یک سر مو در میان | |
| گر چه ز سر تا قدم در شب حیرت بسوخت | زنده دل آمد چو شمع خواجوی آتش زبان |