| ما جرعه چشانیم ولی خضر و شانیم | ما راه نشینیم ولی شاه نشانیم | |
| ما صید حریم حرم کعبه قدسیم | ما راهبر بادیهی عالم جانیم | |
| ما بلبل خوش نغمهی باغ ملکوتیم | ما سرو خرامندهی بستان روانیم | |
| فراش عبادتکدهی راهب دیریم | سقای سر کوی خرابات مغانیم | |
| گه ره بمقیمان سماوات نمائیم | گاه از سرمستی ره کاشانه ندانیم | |
| از نام چه پرسید که بی نام و نشانیم | وز کام چه گوئید که بی کام و زبانیم | |
| هر شخص که دانید که اوئیم نه اوئیم | هر چیز که گوئید که آنیم نه آنیم | |
| آن مرغ که بر کنگره عرش نشیند | مائیم که طاوس گلستان جنانیم | |
| هر چند که تاج سر سلطان سپهریم | خاک کف نعلین گدایان جهانیم | |
| داود صفت کوه بصد نغمه بنالد | هر گه که زبور غم سودای تو خوانیم | |
| خواجو چو کند شرح غم عشق تو املا | از چشم گهربار قلم خون بچکانیم |