| شمع بنشست ز باد سحری خیز ندیم | که ز فردوس نشان میدهد انفاس نسیم | |
| گر نباشد گل رخسار تو در باغ بهشت | اهل دلرا نکشد میل به جنات نعیم | |
| برو ای خواجه که صبرم بدوا فرمائی | کاین نه دردیست که درمان بپذیرد ز حکیم | |
| چون بمیرم بره دوست مرا دفن کنید | تا چو بر من گذرد یاد کند یار قدیم | |
| ایکه آزار دل سوختگان میطلبی | بر سرآتش سوزان نتوان بود مقیم | |
| من ازین ورطه هجران نبرم جان بکنار | زانکه غرقاب غم عشق تو بحریست عظیم | |
| بر سر کوت گر از باد اجل خاک شوم | شعلهی آتش عشق تو زند عظم رمیم | |
| گرچه خواجو بیقین شعر تو سحرست ولیک | هیچ قدرش نبود با ید بیضای کلیم |