| من همان به که بسوزم ز غم و دم نزنم | ورنه از دود دل آتش بجهان در فکنم | |
| همچو شمع ار سخن سوز دل آرم بزبان | در نفس شعله زند آتش عشق از دهنم | |
| مرد و زن برسر اگر تیغ زنندم سهلست | من چو مردم چه غم از سرزنش مرد و زنم | |
| هر کرا جان بود از تیغ بگرداند روی | وانکه جان میدهد از حسرت تیغ تو منم | |
| تن من گر چه شد از شوق میانت موئی | نیست بی شور سر زلف تو موئی ز تنم | |
| اثری بیش نماند از من و چون باز آئی | این خیالست که بینی اثری از بدنم | |
| عهد بستی و شکستی و ز ما بگسستی | عهد کردم که دگر عهد تو باور نکنم | |
| چون توانم که دمی خوش بزنم کاتش عشق | نگذارد که من سوخته دل دم بزنم | |
| اگر از خویشتنم چند ز درد دل خویش | دفتر از خون دلم پرشد و تر شد سخنم | |
| اگر از خویشتنم هیچ نمیآید یاد | دوستان عیب مگیرید که بی خویشتنم | |
| مینوشتم سخنی چند ز درد دل خویش | دفتر از خون دلم پر شد و تر شد سخنم | |
| ایکه گفتی که بغربت چه فتادی خواجو | چکنم دور فلک دور فکند از وطنم | |
| در پی جان جهان گرد جهان میگردم | تا که پوشد سر تابوت و که دوزد کفنم |