| کارم از بی سیمی ار چون زر نباشد گومباش | بینوائی را نوائی گر نباشد گو مباش | |
| لاله را با آن دل پرخون اگر چون غنچهاش | قرطهی زنگارگون در بر نباشد گو مباش | |
| منکه چون سرو از جهان یکباره آزاد آمدم | دامنم چون نرگس ار پر زر نباشد گومباش | |
| چون دلم را نور معنی رهنمائی میکند | در ره صورت گرم رهبر نباشد گو مباش | |
| آنکه سلطان سپهر از نور رایش ذرهئیست | سایهی خورشیدش ار بر سر نباشد گومباش | |
| وانکه سیر همتش ز ایوان کیوان برترست | گر جنابش ز آسمان برتر نباشد گو مباش | |
| با فروغ نیر اعظم رواق چرخ را | گر شعاع لمعهی اختر نباشد گو مباش | |
| چون روانم تازه میگردد ببوی زلف یار | گر نسیم نکهت عنبر باشد گو مباش | |
| پیش خواجو هر دو عالم کاه برگی بیش نیست | ور کسی را این سخن باور نباشد گو مباش |