| ای پرده سرایان که درین پرده سرائید | از پرده برون شد دلم آخر بسرآئید | |
| یکدم بنشینید که آشوب جهانید | یکره بسرائید چو مرغ دو سرائید | |
| شکر ز لب لعل شکر بار ببارید | عنبر ز سر زلف سمنسای بسائید | |
| با من سخن از کعبه و بتخانه مگوئید | کز هر دو مرا مقصد و مقصود شمائید | |
| خیزید و سر از عالم توحید برآرید | وز پردهی کثرت رخ وحدت بنمائید | |
| تا صورت جان در تتق عشق ببینید | زنگ خرد از آینهی دل بزدائید | |
| تا خرقه بخون دل ساغر بنشوئید | رندان خرابات مغان را بنشانید | |
| گر شاه سپهرید در این خانه که مائیم | از خانه برآئید که همخانهی مائید | |
| گنجینهی حسنید که در عقل نگنجید | یا چشمهی جانید که در چشم نیائید | |
| هم ساغر و هم باده و هم باده گسارید | هم نغمه و هم پرده و هم پردهسرائید | |
| هرگز نشوید از دل خواجو نفسی دور | وین طرفه که معلوم ندارد که کجائید |