| مهی چون او به ماهی برنیاید | شهی ز انسان بگاهی برنیاید | |
| چو زلف هندوی زنگی نژادش | هندوستان سیاهی برنیاید | |
| به اورنگ لطافت تا به محشر | چو آن گلچهر شاهی برنیاید | |
| دل افروزی چو آن خورشید خوبان | ز طرف بارگاهی برنیاید | |
| مهش خوانم ولیکن روشنست این | که ماهی با کلاهی برنیاید | |
| ور او را سرو گویم راست نبود | که سروی در قباهی برنیاید | |
| زمانی نگذرد کز خاک کویش | نفیر دادخواهی برنیاید | |
| گنهکارم چرا کان آتشم نیست | کزو دود گناهی برنیاید | |
| برو خواجو که آواز درائی | درین کشور ز راهی برنیاید |