| پری رخان که برخ رشک لعبت چینند | چه آگه از من شوریده حال مسکینند | |
| اگر چه زان لب شیرین جواب تلخ دهند | ولی بگاه شکر خنده جان شیرینند | |
| بخویشتن نتوان دید حسن و منظر دوست | علی الخصوص کسانی که خویشتن بینند | |
| کنون ز شکر شیرین چه برخورد فرهاد | که خسروان جهان طالبان شیرینند | |
| مگر تو فتنه نخیزی و گرنه ز اهل نشست | اگر چه همچو کبوتر اسیر شاهینند | |
| ز چین زلف تو آگاه نیستند آنها | کاسیر طرهی خوبان خلخ و چینند | |
| مقامران محبت که پاک بازانند | کجا ز عرصهی مهر تو مهره بر چینند | |
| نظر بظاهر شوریدگان مکن خواجو | که گنج معرفتند ار چه بیدل و دینند |