| بر مه از سنبل پر چین تو پر چین بگرفت | چه خطا رفت که ابروی کژت چین بگرفت | |
| گرد مشکست که گرد گل رویت بدمید | یا بنفشهست که پیرامن نسرین بگرفت | |
| لشکر زنگ ز سرحد ختن بیرون تاخت | بختا برد خط و مملکت چین بگرفت | |
| بسکه در دیدهی من کرد خیال تو نزول | راه بر مردمک چشم جهان بین بگرفت | |
| جان شیرین بلب آورد بتلخی فرهاد | نه چو پرویز که کام از لب شیرین بگرفت | |
| آخر ای صبح جگر سوختگان رخ بنمای | که مرا بیتو ملال از مه و پروین بگرفت | |
| همچو خواجو سزد ار ترک دل و دین گیرم | که دلم در غم عشقت ز دل و دین بگرفت |