| با منت کینه و با جمله صفاست | اینهم از طالع شوریدهی ماست | |
| راستی را صنما بی قد تو | کار ما هیچ نمیآید راست | |
| هر گیاهی که بروید پس ازین | از سر تربت ما مهر گیاست | |
| می کشم درد بامید دوا | گر چه درد از قبلت عین دواست | |
| این چه بویست که ناگه بدمید | وین چه فتنه ست که دیگر برخاست | |
| باز از نالهی مرغان سحر | صبحدم صحن چمن پر غوغاست | |
| گر چه در پرورش نطفهی خاک | بوی زلفت مدد باد صباست | |
| خیز کز نکهت انفاس نسیم | هر سحر پیرهن غنچه قباست | |
| گر نه خواجوست که دور از رخ تست | زلف هندوی تو آشفته چراست |