| گفتی که وقت سحر سویت کنم گذری | ترسم ز پی نرسد این شام را سحری | |
| خواهم که با تو شبی در پرده باده خورم | گر خون من بخوری ور پردهام بدری | |
| آغاز هر طربی انجام هر طلبی | هم ماه نوش لبی و هم سر و سیمبری | |
| سرچشمهی نمکی خورشید نه فلکی | هم فتنهی ملکی هم آفت بشری | |
| دل بند و دل گسلی، در دلبری مثلی | هم در حضور دلی هم غایت از نظری | |
| بی پرده گر قدمی سوی چمن بچمی | هم جیب غنچه دری هم آب گل ببری | |
| بگشا به بذله دهن نرخ شکر بشکن | زیرا که وقت سخن شیرینتر از شکری | |
| در شاه راه طلب جانم رسید به لب | لیکن ز سر لبت هیچم نشد خبری | |
| در عین خسرویم مملوک خویش بخوان | افزوده کن ز کرم بر قدر من قدری | |
| یارب میان تو را هیچ آفتی نرسد | کز بهر کشتن من خوش بستهای کمری | |
| هر دم ز شوق لبت در خون تپیده دلی | هر سو ز دست غمت در پا فتاده سری | |
| تا کی خبر نشوی از حال خستهدلان | گویا ز عدل ملک یک باره بی خبری | |
| سلطان روی زمین بخشنده ناصردین | کز جود متصلش رفت آب هر گهری | |
| ماهی که تیره نمود روز فروغی خود | از وی ندیده فلک تا بندهتر قمری |