| چه عقدههاست به کار دلم ز بخت سیاه | که زلف دوست بلند است و دست من کوتاه | |
| نعوذبالله از این زاهدان جامه سفید | تبارک الله از این شاهدان چشم سیاه | |
| یکی ز بند سر زلف او اسیر کمند | یکی ز کنج زنخدان او فتاده به چاه | |
| یکی خراب لب لعل او نخورده شراب | یکی قتیل دم تیغ او نکرده گناه | |
| یکی ز غمزهی خونخوارهاش تپیده به خون | یکی ز حسرت نظارهاش نشسته به راه | |
| یکی ز جنبش مژگان او به چنگ اجل | یکی ز گردش چشمان او به حال تباه | |
| یکی به خاک در او فشانده گوهر اشک | یکی به رهگذر او کشیده لشکر آه | |
| هوای مغبچگان آن چنان خرابم کرد | که در سرای مغانم نمیدهند پناه | |
| دمی به چشم من آن سرو قد نهشت قدم | گهی به حال من آن ماه رو نکرد نگاه | |
| بپا نموده قیامت ز قامت دلجو | پدید ساخته جنت ز عارض دلخواه | |
| ز رشک قامت او ناله خاست از دل سرو | ز شرم عارض او هاله بست بر رخ ماه | |
| خمیده ابروی آن پادشاه کشور حسن | نمونهای است ز شمشیر ناصرالدین شاه | |
| ستوده خسرو لشکر شکاف کشور گیر | که نقش رایت منصور اوست نصرالله | |
| شکسته حملهی او پشت صد هزار سوار | دریده صارم او قلب صدهزار سپاه | |
| رخ منور او آفتاب کاخ و سپهر | سر مبارک او زیب بخش تاج و کلاه | |
| همیشه عاشق دیدار اوست دیدهی بخت | مدام شایق بالای اوست جامهی جاه | |
| فروغی از کرم شاه دستگیر شود | بر آن سرم که عروسی به برکشم دل خواه |