| ما ز چشم تو مست یک نگهیم | بی خبر از خمار صبح گهیم | |
| گر به باد فنا دهی ما را | سر مویت به عالمی ندهیم | |
| حلقهدر گوش پیر میکدهایم | خانه بر دوش ملک پادشهیم | |
| خاک میخانه آب حیوان است | همره ما بیا که خضر رهیم | |
| خاک روب در سرای مغان | خاکسار بتان کج کلهیم | |
| با وجود محیط رحمت دوست | کشتی جرم و لنگر گنهیم | |
| دل به چشم سیاه او دادیم | تا نگوید کسی که دل سیهیم | |
| پیش طفلی سپر بیفکندیم | با وجودی که مرد صد سیهیم | |
| ریخت بر چهره جعد ریحان را | کز کمندش به هیچ رو نجهیم | |
| دست ما را ببست نیروی عشق | که ز اندازه پا برون ننهیم | |
| تا فروغی جمال او دیدیم | بی نیاز از فروغ مهر و مهیم |