| چنان به کوی تو آسوده از بهشت برینم | که در ضمیر نیامد خیال حوری عینم | |
| کمند طره نهادی به پای طاقت و تابم | سپاه غمزی کشیدی به غارت دل و دینم | |
| نه دست آن که دمی دامن وصال تو گیرم | نه بخت آن که شبی جلوهی جمال تو بینم | |
| مرا چه کار به دیدار مهوشان زمانه | که با وجود تو فارغ ز سیر روی زمینم | |
| ز رشک مردن من جان عالمی به لب آید | اگر به روی تو افتد نگاه باز پسینم | |
| ز بس که هر سر مویم هوای مهر تو دارد | نمیبرم ز تو گر سر بری به خنجر کینم | |
| ز حسرت لب میگون و جعد غالیه سایت | رفیق لعل بدخشان، شریک نافهی چینم | |
| معاشران همه مشغول عیش و عشرت و شادی | به غیر من که شب و روز با غم تو قرینم | |
| چگونه شاد نباشد دلم به گوشه نشینی | که خال گوشهی چشم تو کرده گوشهنشینم | |
| بر آستانهی آن پادشاه حسن فروغی | کمان کشیده ز هر گوشه لشکری به کمینم |