| نرگسش گفت که من ساقی میخوارانم | گر چه خود مست ولی آفت هشیارانم | |
| مژه آراست که غوغای صف عشاقم | طره افشاند که سر حلقهی طرارانم | |
| رخ برافروخت که من شمع شب تاریکم | قد برافراخت که من دولت بیدارانم | |
| نکته خال و خطش از من سودازده پرس | که نویسندهی طومار سیه کارانم | |
| نقد جان بر سر بازار محبت دادم | تا بدانند که من هم ز خریدارانم | |
| سر بسی بار گران بود ز دوش افکندم | حالیا قافلهسالار سبک بارانم | |
| تا مگر بر سر من بگذرد آن یار عزیز | روزگاری است که خاک قدم یارانم | |
| گر بزودی نشوم مست ببخش ای ساقی | زان که دیری است که هم صحبت هشیارانم | |
| گفتم از مکر فلک با تو سخن ها دارم | گفت خاموش که من خود سر مکارانم | |
| تا فروغی خم آن زلف گرفتارم کرد | مو به مو با خبر از حال گرفتارانم |