| چون سر زلف تو آشفته خیالی دارم | الله الله که چه سودای محالی دارم | |
| تو پری چهره عجب زلف پریشی داری | من آشفته عجب شیفته حالی دارم | |
| عیشها میکنم ار خون خوریم فصل بهار | بس که از ساغر می بی تو ملالی دارم | |
| سر مویم همه شد تیغ و سپر سینهی تنگ | با سپاه غم او طرفه جدالی دارم | |
| خون دل گر عوض باده خورم خرده مگیر | که ز دیوان قضا رزق حلالی دارم | |
| به نشیمن گه آن طایر زرین پر و بال | ترسم آخر نرسم تا پر و بالی دارم | |
| واقف از حال دل مرغ چمن دانی کیست | من که بر سر هوس دانهی خالی دارم | |
| دوزخی باشم اگر سایهی طوبی طلبم | من که در روضهی دل تازه نهالی دارم | |
| تا جوابی نرسد پا نکشم از در دوست | راستی بین که عجب روی سالی دارم | |
| شاید ار چشم بپوشند ز من مردم شهر | کز پری زاده بتی چشم وصالی دارم | |
| شکر ایزد که ز جمعیت طفلان امروز | بر سر کوی جنون جاه و جلالی دارم | |
| غزلم گر برد آرام جهانی نه عجب | که سر الفت رم کرده غزالی دارم | |
| پس از این خاطر آسوده فروغی مطلب | زان که با هر دو جهان قال و مقالی دارم |