| از آن به خدمت میخوارگان کمر بستم | که با وجود می از قید هر غمی جستم | |
| اگر به یاد سلیمان همیشه دستی داشت | من از لب تو سلیمان باده بر دستم | |
| گهی ز نرگس مستانهی تو مخمورم | گهی ز گردش پیمانهی تو سرمستم | |
| سگ سرای توام گر عزیز و گر خوارم | پی هوای توام گر بلند و گر پستم | |
| خیال گشتم و در خاطر تو نگذشتم | غبار گشتم و بر دامن تو ننشستم | |
| همین بس است خیال درست عهدی من | که از جفای تو پیمان بسته بشکستم | |
| طناب عمر مرا دست روزگار گسیخت | هنوز رشتهی امید از تو نگسستم | |
| ز تیغ حادثه آن روز ایمنم کردند | که با دو ابروی پیوستهی تو پیوستم | |
| بدین طمع که یکی بر نشانه بنشیند | هزار ناوک پران رها شد از شستم | |
| فروغی ار دم وارستگی زنم شاید | که من به همت شاه از غم جهان رستم | |
| ستوده خسرو بخشنده ناصرالدین شاه | که مستحق عطایش به راستی هستم |