| وقت مردن هم نیامد بر سر بالین طبیبم | تا بماند حسرت او بر دل حسرت نصیبم | |
| درد بیدرمان عشقم کشت و کرد آسودهخاطر | هم ز تاثیر مداوا هم ز تدبیر طبیبم | |
| شب گدازانم به محفل، صبح دم نالان به گلشن | یعنی از عشقت گهی پروانه، گاهی عندلیبم | |
| گر سر زلف پریشانت سری با من ندارد | پس چرا یک باره از دل برد آرام و شکیبم | |
| گاه گاهی میتوان کرد از ره رحمت نگاهی | بر من بی دل که در کوی تو مسکین و غریبم | |
| کردمی در پیش مردم ادعای هوشیاری | گر نبودی در کمین آن چشم مست دل فریبم | |
| تا کشید آهنگ مطرب حلقه در گوشم فروغی | فارغ از قول خطیب، آسوده از پند ادیبم |