رباعیات

اول به وفا می وصالم درداد		چون مست شدم جام جفا را سرداد
پر آب دو دیده و پر از آتش دل		خاک ره او شدم به بادم برداد

□

نی دولت دنیا به ستم می‌ارزد		نی لذت مستی‌اش الم می‌ارزد
نه هفت هزار ساله شادی جهان		این محنت هفت روزه غم می‌ارزد

□

هر دوست که دم زد ز وفا دشمن شد		هر پاکروی که بود تردامن شد
گویند شب آبستن و این است عجب		کاو مرد ندید از چه آبستن شد

□

چون غنچه‌ی گل قرابه‌پرداز شود		نرگس به هوای می قدح ساز شود
فارغ دل آن کسی که مانند حباب		هم در سر میخانه سرانداز شود

□

با می به کنار جوی می‌باید بود		وز غصه کناره‌جوی می‌باید بود
این مدت عمر ما چو گل ده روز است		خندان لب و تازه‌روی می‌باید بود

□

این گل ز بر همنفسی می‌آید		شادی به دلم از او بسی می‌آید
پیوسته از آن روی کنم همدمی‌اش		کز رنگ وی‌ام بوی کسی می‌آید

□

از چرخ به هر گونه همی‌دار امید		وز گردش روزگار می‌لرز چو بید
گفتی که پس از سیاه رنگی نبود		پس موی سیاه من چرا گشت سفید

□

ایام شباب است شراب اولیتر		با سبز خطان باده‌ی ناب اولیتر
عالم همه سر به سر رباطیست خراب		در جای خراب هم خراب اولیتر

□

خوبان جهان صید توان کرد به زر		خوش خوش بر از ایشان بتوان خورد به زر
نرگس که کله دار جهان است ببین		کاو نیز چگونه سر درآورد به زر

□

سیلاب گرفت گرد ویرانه‌ی عمر		وآغاز پری نهاد پیمانه‌ی عمر
بیدار شو ای خواجه که خوش خوش بکشد		حمال زمانه رخت از خانه‌ی عمر