| ای ز رخت صبح و شام کاسته شمس و قمر | شاهد شیرین کلام، خسرو فرخ سیر | |
| ای لب عشاق تو، بوسهزن ساق تو | سینهی مشتاق تو، تیر بلا را سپر | |
| کوی تو ای دلبرا، کعبهی اهل صفا | روی تو ای خوش لقا، قبلهی اهل نظر | |
| سنبلت ای گل عذار، بر سر نسرین گذار | هم طبق گل بیار، هم رمق دل ببر | |
| زلف زرهپوش تو، درع برو دوش تو | کوته از آغوش تو دست قضا و قدر | |
| چاک گریبان تو، صحن گلستان تو | سنبل پیچان تو، چنبر باد سحر | |
| ذکر تو کام زبان، فکر تو روح و روان | داغ تو بهتر ز جان، داد تو خوشتر ز سر | |
| مشکتر از روی تو، ریخته در کوی تو | در هوس بوی تو، شهری خونین جگر | |
| چند ز آهوی چین، دم زنی ای هم نشین | چشم سیاهش ببین، روز فروغی نگر |