سعدیا! چون تو کجا نادره گفتاری هست؟

سعدیا! چون تو کجا نادره گفتاری هست؟		یا چو شیرین سخنت نخل شکرباری هست؟
یا چو بستان و گلستان تو گلزاری هست؟		هیچم ار نیست، تمنای توام باری هست
مشنو ای دوست! که غیر از تو مرا یاری هست		یا شب و روز بجز فکر توام کاری هست »

□

لطف گفتار تو شد دام ره مرغ هوس		به هوس بال زد و گشت گرفتار قفس
پایبند تو ندارد سر دمسازی کس		موسی اینجا بنهد رخت به امید قبس
« به کمند سر زلفت نه من افتادم و بس		که به هر حلقه‌ی زلف تو گرفتاری هست »

□

بی‌گلستان تو در دست بجز خاری نیست		به ز گفتار تو بی‌شائبه گفتاری نیست
فارغ از جلوه‌ی حسنت در و دیواری نیست		ای که در دار ادب غیر تو دیاری نیست!
« گر بگویم که مرا با تو سر و کاری نیست		در و دیوار گواهی بدهد کاری هست »

□

دل ز باغ سخنت ورد کرامت بوید		پیرو مسلک تو راه سلامت پوید
دولت نام توحاشا که تمامت جوید		کب گفتار تو دامان قیامت شوید
« هرکه عیبم کند از عشق و ملامت گوید		تا ندیده است تو را، بر منش انکاری هست »

□

روز نبود که به وصف تو سخن سر نکنم		شب نباشد که ثنای تو مکرر نکنم
منکر فضل تو را نهی ز منکر نکنم		نزد اعمی صفت مهر منور نکنم
« صبر بر جور رقیبت چه کنم گر نکنم؟		همه دانند که در صحبت گل خاری هست »

□

هرکه را عشق نباشد، نتوان زنده شمرد		وآن که جانش ز محبت اثری یافت، نمرد
تربت پارس، چو جان جسم تو در سینه فشرد		لیک در خاک وطن آتش عشقت نفسرد
« باد، خاکی ز مقام تو بیاورد و ببرد		آب هر طیب که در طبله‌ی عطاری هست »

□

سعدیا! نیست به کاشانه‌ی دل غیر تو کس		تا نفس هست، به یاد تو برآریم نفس
ما بجز حشمت و جاه تو نداریم هوس		ای دم گرم تو آتش زده در ناکس و کس!
« نه من خام طمع عشق تو می‌ورزم و بس		که چو من سوخته در خیل تو بسیاری هست »

□

کام جان پر شکر از شعر چو قند تو بود		بیت معمور ادب طبع بلند تو بود
زنده جان بشر از حکمت و پند تو بود		سعدیا! گردن جانها به کمند تو بود
« من چه در پای تو ریزم که پسند تو بود؟		سر و جان را نتوان گفت که مقداری هست »

□

راستی دفتر سعدی به گلستان ماند		طیباتش به گل و لاله و ریحان ماند
اوست پیغمبر و آن نامه به فرقان ماند		وآن که او را کند انکار، به شیطان ماند
« عشق سعدی نه حدیثی است که پنهان ماند		داستانی است که بر هر سر بازاری هست »