| دوشینه ز رنج دهر بدخواه | رفتم سوی بوستان نهانی | |
| تا وارهم از خمار جانکاه | در لطف و هوای بوستانی | |
| دیدم گلهای نغز و دلخواه | خندان ز طراوت جوانی | |
| مرغان لطیفطبع آگاه | نالان به نوای باستانی | |
| بر آتش روی گل شبانگاه | هر یک سرگرم زندخوانی | |
| من بیخبرانه رفتم از راه | از آن نغمات آسمانی | |
| با خود گفتم به ناله و آه | کای رانده ز عالم معانی! | |
| با بال ضعیف و پر کوتاه | پرواز بلند کی توانی؟» | |
| بودم در این سخن که ناگاه | مرغی به زبان بیزبانی | |
| این مژده به گوش من رسانید | «کز رحمت حق مباش نومید» |
□
| گر از ستم سپهر کینتوز | یک چند بهار ما خزان شد | |
| وز کید مصاحب بدآموز | چوپان بر گله سرگران شد | |
| روزی دو سه، آتش جهانسوز | در خرمن ملک میهمان شد | |
| خونهای شریف پاک، هر روز | بر خاک منازعت روان شد | |
| وآن قصه زشت حیرتاندوز | سرمایهی عبرت جهان شد | |
| امروز به فر بخت فیروز | دلهای فسرده شادمان شد | |
| از فر مجاهدان بهروز | آن را که دل تو خواست آن شد | |
| وز تابش مهر عالمافروز | ایران فردوس جاودان شد | |
| شد شامش روز و روز نوروز | زین بهتر نیز میتوان شد | |
| روزی دو سه صبرکن به امید | از رحمت حق مباش نومید |
□
| از عرصهی تنگ حصن بیداد | انصاف برون جهاند مرکب | |
| در معرکه داد پردلی داد | آن دانا فارس مهذب | |
| شاهین کمال بال بگشاد | برکند ز جغد جهل مخلب | |
| استاد بزرگ لوح بنهاد | شد مدرس کودکان مرتب | |
| آمد به نیاز پیش استاد | آن طفل گریخته ز مکتب | |
| استاد خجستهپی در استاد | تا کودک را کند مدب | |
| آواز به شش جهت درافتاد | از غفلت دیو و سطوت رب: | |
| « ای از شب هجر بود ناشاد! | برخیز که رهسپار شد شب | |
| صبح آمد و بردمید خورشید | از رحمت حق مباش نومید |
□
| ای سر به ره نیاز سوده! | با سرخوشی و امیدواری | |
| منشور دلاوری ربوده | در عرصهی رزم جانسپاری | |
| با داس مقاومت دروده | کشت ستم و تباهکاری | |
| زنگار ظلام را زدوده | ز آیینهی دین کردگاری | |
| لب بسته و بازوان گشوده | وز دین قویم کرده یاری | |
| واندر طلب حقوق بوده | چون کوه، قرین بردباری | |
| جان داده و آبرو فزوده | در راه بقای کامکاری | |
| وین گلشن تازه را نمود | از خون شریف آبیاری | |
| مستیز به دهر ناستوده | کز منظرهی امیدواری | |
| خورشید امید باز تابید | از رحمت حق مباش نومید |
□
| صد شکر که کار یافت قوت | از یاری حجت خراسان | |
| وآن قبله و پیشوای امت | سرمایهی حرمت خراسان | |
| بن موسی جعفر آن که عزت | افزوده به عزت خراسان | |
| بگرفت نکو به دست قدرت | سررشتهی قدرت خراسان | |
| وز همت عاقلان ملت | شد نادره ملت خراسان | |
| وز عالم فحل باحمیت | شد شهره حمیت خراسان | |
| ترکان دلیر بافتوت | کردند حمایت خراسان | |
| نیز از علمای خوش رویت | خوش گشت رویت خراسان | |
| زین بهتر نیز خواهیش دید | از رحمت حق مباش نومید |